صفحه اصلی | اخبار فرهنگی | اخبار اجتماعی | كاريكاتور | مازندران | گفتگو | اخبار ورزشی | اقتصادي | تماس ها | آرشيو | RSS | نسخه موبایل

 

در باب انتخابات اتاق بازرگانی مازندران
آن 15 نفر، این 15 نفر!!
كد خبر : ۸۴۷۱ /  تاریخ :۱۳ اسفند ۱۳۹۳ /  اخبار  /  اخبار اتاق بازرگانی ايميل چاپ
پایگاه خبری خزر :باور درستی است که اتاق های بازرگانی کشور موثرترین جایگاه حفاظت از منافع بخش خصوصی و عامل بالانس اقتصادی و ایجاد توازن در فضای کسب و کار محسوب می شوند . نقش کمی تا قسمتی موثر که توسط این پارلمان بخش خصوصی که در فضای اقتصادی قبل و بعد از انقلاب در سایه اقتصاد نفتی- دولتی بجای…
آن 15 نفر، این 15 نفر!!
پایگاه خبری خزر :باور درستی است که اتاق های بازرگانی کشور موثرترین جایگاه حفاظت از منافع بخش خصوصی و عامل بالانس اقتصادی و ایجاد توازن در فضای کسب و کار محسوب می شوند . نقش کمی تا قسمتی موثر که توسط این پارلمان بخش خصوصی که در فضای اقتصادی قبل و بعد از انقلاب در سایه اقتصاد  نفتی- دولتی بجای یک متن قوی، حاشیه ای ضعیف از این ملجاء تجار و صنعتگران کشور ارائه داده و به  علل عدیده ای زمان ترمیم آن فرا رسیده است.بر این مبنا و  پس از حصول به این نتیجه که باید با رشد و ارتقاء کیفیت استخوانبندی اتاق ( اعضای هیئت نمایندگان) در عرصه تصمیم سازی های کشور نقشی موثر و قوی ایفا نمود ، تمامی تلاش بخش خصوصی کشور باید به گسیل افرادی با کفایت و برخوردار از استاندارد های مورد نیاز برای ایفای این نقش اساسی معطوف گردد.
اما بواقع برای شناخت و دست یابی به این افراد استاندارد شده کار قابل توجه ای انجام شده است؟
درتمامی دنیا آنچه افراد را در تحت لوای یک NGO ،  یک تشکل صنفی و حتی یک تشکل سیاسی فراگیر کنار هم جمع می کند اشتراک منافع مادی و معنوی آنهاست. یعنی ممکن است دو دوست بسیار خوب در دو حزب کاملاً متضاد و متفاوت عضویت و فعالیت داشته باشند. آنچه آنها را از هم متمایز می کند منافعی است که منجر به این می شود که در عرصه فعالیت های بیرونی هر یک مسیر، همپالکی و افراد خاصی را برای همکاری بپذیرد و بر آن مبنا  عمل کند. اما درایران بدلیل فقدان نگرش و درک جامعه شناسی اقتصادی در بین نخبگان کسب و کار که منافع افراد در آن بطور متمایز تعریف و استراتژی و تاکتیک های هر فردی برای دستیابی به آن تبیین شده است،  همواره افراد دچار کم بینی ، دو بینی ، چند بینی و متاسفانه گاهاً هم دچارکوری موضعی اند.  به گونه ای که گاهاً در عجب می مانی که عزیزان در گزینش افراد،  برمبنای کدامین معیار و بر چه اساسی و بر مبنای کدام متغیر به ایشان رای می دهند و اعتماد می کنند یا بر مبنای چه اصولی کسی را  که می تواند در حفظ منافع درازمدتشان خود را خرج کند پس می زنند؟
پس از این کلیات بد نیست به بهانه انتخابات 18 اسفند ماه با نقد عملکرد منتخبین دوره قبل ، سرکی بکشیم به آنچه که ماحصل این انتخابات بوده است. به عبارت دیگر بکوشیم ببینیم با نگرش سابق،  بخش خصوصی استان از انتخابات چه دشت کرده است؟!
یاد آوری این نکته ضروری است که آنچه وجه تمایز دوره قبل با دوره های قبل تر از آن بوده در واقع وجود یک تشکل نوپا به نام" نوآفرینان" بوده که علی رغم زمان اندک تولدش به واسطه کار تشکیلاتی نسبتاً منظم  و فراگیرترش  و نیز چاشنی ها و لطایف الحیل مرسوم در دوره های گذشته!! که آن را هم باید در واقع ماحصل رندی خاص لیدر های این تشکل در جذب و استفاده از کارت های سرگردان دانست، توانست حدود 12 نفر از افراد لیست خود را به 15 نفر هئیت نمایندگان اتاق تحمیل نماید. ضعف عمده این تشکل در واقع عدم وجود سانترالیسم دمکراتیک در آن تشکل و فقدان انسجام فکری لازم برای بعد از انتخابات بوده است. تشکلی که پلان های B  و C  برای خود نداشته و با یک هجمه بیرونی در خصوص ممانعت از ریاست فرد خاص مورد توافق اعضاء ، به ظرز قابل تاملی از هم پاشید . پاشیدنی که بعد ها موجب تحمیل ضرر و زیان قابل ملاحظه ای به بخش خصوصی استان شده و متاسفانه آثار آن کماکان گریبانگیر این بخش از فعالان اقتصادی منطقه می باشد.
متأسفانه و با احترام به همه اعضای منتخب، افراد برگزیده شده  فاقد شخصیت های استوار و مصمم بوده و به طرفه العینی با تغییر نظرات خود موجبات چنان نابسامانی را فراهم نمودند که در طلایی ترین دوره اتاق بازرگانی به لحاظ درآمد های مالی، اتاق موفق به هیچ عمل قابل اشاره و استنادی که بتوان به عنوان برگ زرین نام برد ، نشده  ولی در عوض آنقدر لکه های سیاه و خاکستری درکارنامه این دوستان  موجود است که زدودن آن از افکار عمومی به این آسانی ها میسور نخواهد بود .
نحوه چیدمان هئیت رئیسه، نحوه کار کمیسیون ها و انتخاب رؤسای کمیسیونها،  نحوه تشکیل  جلسات و اعضای حاضر در جلسات،  نحوه حضور افراد درجلسات اتاق ایران و حضور آنها د رکمیسیونهای کشوری و .... به گونه ای بوده که فکر آن جز عرق شرم چیزی بر پیشانی نخواهد نشاند .
دعوا های کودکانه ای که از ابتدای دوره 4 ساله گذشته به صورت دو به دو  و چند به چند گریبان همه افراد منتخب را گرفته بود در نهایت به درگیری های لفظی و حتی در پاره ای موارد به درگیری های فیزیکی  در  نزد دکتر نهاوندیان  و رئیس محترم فعلی  اتاق ایران جناب شافعی کشیده شد و...  آش  را به گونه ای شور کرد که همگان در اندیشه و آرزوی زودتر تمام شدن دوره بوده اند.
سهم خواهی، جاه طلبی و بیماری روزمره گی در اتاق آنچنان اپیدمی شده بود که موضوع دعواهای جاری در آن  یا بر سر نوع مبلمان و محلی برای استقرار اعضاء در ساختمان اتاق و یا بر سر  عزل و نصب منتسبین به اعضاء در زمره کارکنان کادر اداری اتاق بوده است.  دوستانی  که به عنوان نخبگان خیل  فعالان اقتصادی استان بر این مسند جا خوش کرده بودند وقت برای انجام امور جاری و شرکت در تصمیم سازیهای اقتصادی در سطح کلان استان نداشتند که اگر داشتند اوضاع به گونه ای دیگر رقم می خورد و کار بجایی نمی رسید که افراد صاحب سبک و فکر به انفعال رسیده و از شرکت در این همایش تاثیرگذار سر باز زنند.
قریب به اتفاق اعضاء هم که امیدی بدانها می رفت آنچنان در این  فرایند مسخ شدند که چیزی برای گفتن نیافتند که  این  سکوتشان خود عذری بدتر از گناه شمرده می شود.
کارنامه چهارساله اتاق به لحاظ رشد شاخص های اقتصادی و تاثیر اتاق در این فرآیند نه ضفر که کاملا منفی است و بخش خصوصی در حسرت  و تشنگی دریافت گزارشی هرچند مختصر در یک مجمع عمومی،  له له می زند.
واقعاً قابل درک نیست که با این کارنامه مشعشع چگونه کماکان بسیاری از همین دوستان بر دوباره نشینی بر مسند هئیت نمایندگان اتاق مازندران اصرار می ورزند؟ احتمالاً چون بخش خصوصی پرسشگری نداریم که از آنها بپرسد د راین 4 ساله چه کرده اند، یا چه می خواسته اند بکنند که دردوره چهار ساله  آتی قصد انجام آن را دارند، جسارت حضور مجدد در ماراتن انتخابات را در آنها پرورانده است! یا شاید هم  به اطمینان مهندسی کارتهای انتخاباتی بار دیگر به فکر حضور افتاده اند.
هرچه هست "آن 15 نفر"  کارنامه ای غیرقابل قبول نه تنها برای دوره ای که در آن منتخب شده اند بلکه برای کل تاریخ دوره های انتخابات اتاق از خود بر جای نهاده اند که جای تامل بسیار هم برای خودشان و هم برای آنانی دارد که اینک در کنارشان ایستاده اند !
"آن 15 نفر"  اشاره ای ظنز و تلخ  است به دور! ایکاش همگان با تفکر درآنچه که اینان انجام داده اند همچون نگارنده از ضمیر اشاره" آن"  استفاده نمایند و ایکاش که این" آن"  هرچه که می شود دورتر و دورتر باشد!
کاری نکنیم که در" این 15 نفر"  هم اثری از "آن 15 نفر"  باشد! واقعاً وقت آن رسیده  که " آن 15 نفر"  جای خود را به" این 15 نفر"  بدهند تا شاید استنشاق این هوای تازه،  بیماری تنفسی اتاق را التیام بخشد.
وقت آن شده اتاق مازندران از حالت تیولی  امن برای بدهکاران بانکی و عاشقان سینه چاک مسافرت های خارجی آنچنانی و جاه طلبان دون صفت ، خارج و به محلی برای افرادی نو، با تفکری نو و با اهدافی نو بدل شود.
گرچه حتی یک بیستم پتانسیل افراد توانمند استان هم به هر دلیل در این انتخابات غایب بوده و عطا را به لقاء بخشیده اند ولی تکرار اشتباهات گذشته برای دارندگان کارتهای بازرگانی گناهی نابخشودنی است. باید اتاق از محل تفرج و سنگر دفاع از منافع اختصاصی افراد مبدل به یک پایگاه استراتژیک برای رشد نقش بخش خصوصی در تصمیم سازی های استان، لابی فعال با بخش دولتی برای حصول به مقاصد از پیش تعیین شده فعالان اقتصادی و جایگاه تفکر برای رشد مناسبات اقتصادی با جهان با رویکردی صادرات گرا تبدیل گردد.
"آن 15 نفر"  آنچه  را که کاشته اند هر چه بود خواستگاه بخش خصوصی استان نبود و تکرار دیدن آنها در مسند هیئت نمایندگان اتاق  مانند دیدن سریال های تکراری بی ارزش دهه شصت تلویزیون می شود که انسان در نهایت اشمئاز چاره ای جز پناه آوردن به آلترناتیو های  دیگر و یا گوشه نشینی و سکوت نداشت .
باید فکری برای" این 15 نفر"  کرد که فردای بهتر برایمان فردائی خود خواسته و خود ساخته باشد  نه آنچه که دیگران برایتان  خواسته اند و ساخته اند!!
سید مجتبی رضوی- اسفند 93

اضافه کردن نظر


آخرين اخبار

RSS